Welcome to EverybodyWiki 😃 ! Nuvola apps kgpg.png Log in or ➕👤 create an account to improve, watchlist or create an article like a 🏭 company page or a 👨👩 bio (yours ?)...

Tadeusz Wacław Dobrzyński

Z EverybodyWiki Bios & Wiki
Skocz do:nawigacja, szukaj

Strona Szablon:Żołnierz infobox/styles.css nie ma żadnej zawartości.

Tadeusz Wacław Dobrzyński
h. Jelita
Ilustracja
Tadeusz Wacław Dobrzyński w mundurze wyjściowym podpułkownika (lata 80. XX wieku)
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 23 sierpnia 1898
Warszawa
Data i miejsce śmierci 7 lutego 1989
Stargard
Przebieg służby
Siły zbrojne Orzełek legionowy.svg Legiony Polskie
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Poland badge.jpgPolskie Siły Zbrojne
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania włoska 1944-1945
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Walecznych (1920-1941) Krzyż Walecznych (od 1941) Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939”
Tadeusz Wacław Dobrzyński w mundurze wojskowym
Wacław Michał Dobrzyński z dziećmi Tadeuszem i Janiną.

Tadeusz Wacław Dobrzyński h. Jelita (ur. 23 sierpnia 1898 w Warszawie[1], zm. 7 lutego 1989 w Stargardzie Szczecińskim) – podpułkownik Wojska Polskiego, członek Polskiej Organizacji Wojskowej i Legionów Polskich, weteran wojny z bolszewikami, uczestnik bitwy o Monte Cassino, dwukrotny kawaler orderu Virtuti Militari, student Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego.

Życiorys[edytuj]

Tadeusz Wacław Dobrzyński był synem warszawskiego adwokata Wacława Michała Dobrzyńskiego i Kazimiery Stefanii ze Sławińskich. Był bratem Janiny Marii Block-Bolten h. Trzy Orle Skrzydła, Wandy Zofii Ciemniewskiej h. Prawdzic i Benedykta Jerzego Dobrzyńskiego.

W latach 1909–1915 uczęszczał do prywatnego Gimnazjum Realnego im. Emiliana Konopaczyńskiego w Warszawie.

Edukację zakończył maturą, zdaną we Lwowie w 1921. W latach 1922–1928 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, jednocześnie pełniąc służbę wojskową. Studia skończył w 1928. Od 1914 członek Polskiej Organizacji Wojskowej, absolwent podoficerskiej szkoły konspiracyjnej POW.

W 1915 zgłosił się na ochotnika do Legionów Polskich. Wcielony do II Brygady, służył pod komendą mjr. Michała Rola-Żymierskiego.

Uczestniczył w akcji wywieszania polskiej flagi na Placu Saskim, podczas wyzwalania Warszawy 11 listopada 1918 został ranny.

Dekretem Józefa Piłsudskiego odznaczony Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari za wzięcie do niewoli komendanta niemieckiego garnizonu w Warszawie.

W 1918 został przyjęty do odrodzonego Wojska Polskiego. Za udział w wojnie z bolszewikami 1920 został odznaczony Krzyżem Walecznych, nadanym 21 marca 1921. Skierowany do służby w Krzemieńcu.

W 1922 jako podporucznik rezerwy posiadał przydział do 4 pułku piechoty Legionów[2]. Zweryfikowany w tym stopniu ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów rezerwowych piechoty. W latach 1923–1924 był oficerem rezerwy 18 pułku piechoty w Skierniewicach. Od 1924 wykazywany jako oficer rezerwy zatrzymany w służbie czynnej[3][4]. Następnie został przemianowany na oficera zawodowego w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1924 i 8. lokatą w korpusie oficerów artylerii, i powołany do służby czynnej. W 1928 pełnił służbę w 12 pułku artylerii polowej w Złoczowie[5].

W 1934, jako porucznik stanu spoczynku artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1924, pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Krzemieniec. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr II. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr II”[6].

Po wybuchu II wojny światowej został wzięty do niewoli przez wojska radzieckie i uwięziony w areszcie NKWD w Krzemieńcu. 10 stycznia 1940 został zesłany na Syberię, gdzie przez dwa lata pracował przy wyrębie lasu w Obwodzie Archangielskim. Po układzie Sikorski-Majski wstąpił do Armii Polskiej pod komendą gen. Władysława Andersa i wraz z tą formacją wojskową ewakuował się ze Związku Radzieckiego. Walczył w Ancone, Monte Cassino oraz w Tobruku. 

Za bitwę o Monte Cassino otrzymał Krzyż Walecznych oraz Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami[7].   

Powrócił do Polski 15 września 1947. W grudniu tego samego zgłosił się do Ludowego Wojska Polskiego. Początkowo przyjęty w stopniu porucznika, został zdemobilizowany 16 kwietnia 1948. 

Po demobilizacji przeszedł na rentę inwalidzką ze względu na stan zdrowia. Wojenna przeszłość spowodowała represje ze strony ówczesnych władz: mimo licznych wniosków służba wojskowa Tadeusza Dobrzyńskiego nie była wliczana do stażu pracy. Dopiero w 1968, dzięki upartemu słaniu podań i uzyskania wstawiennictwa dawnych towarzyszy broni, udaje mu się uzyskać awans na kapitana rezerwy, a w 1973 – na stopień majora. W 1982, po dwukrotnym wnioskowaniu, awansowany na podpułkownika rezerwy. Był pomysłodawcą Kwatery Sapera na Starym Cmentarzu Komunalnym w Stargardzie. Zmarł 7 lutego 1989 w Stargardzie. Został pochowany na Starym Cmentarzu Komunalnym w Stargardzie.

Tadeusz Wacław Dobrzyński był trzykrotnie żonaty. Ze związku z Antoniną Marią Zalewską miał troje dzieci: Stefana, Irenę i Andrzeja – dzieci Andrzeja to Ewa, Joanna i Witold. Ze związku z Barbarą Grabowską miał syna Jerzego Włodzimierza – dzieci Jerzego Włodzimierza to Roksana Maria i Jakub Tadeusz. Ze Stanisławą Filipowską nie miał potomstwa.

Ordery i odznaczenia[edytuj]

  • Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari
  • Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami. 
  • Krzyż Walecznych „za czyny męstwa i odwagi wykazane w bojach toczonych w latach 1918–1921” – 21 marca 1921[8]
  • Krzyż Walecznych „za czyny męstwa i odwagi wykazane w wojnie rozpoczętej 1 września 1939 roku”
  • Medal „Za udział w wojnie obronnej 1939”

Wywód genealogiczny[potrzebny przypis][edytuj]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Franciszek Dobrzyński h. Jelita
 
 
 
 
 
 
 
Hipolit Dobrzyński h. Jelita[12] (〰15.08.1814 Humań), legitymacja szlachectwa 23.11.1837 Gubernia Wołyńska
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Eleonora Warga
 
 
 
 
 
 
 
Jarosław Dobrzyński h. Jelita[11] (*06.02.(18.02.)1842 Kijów – 〰26.04.(08.05.)1842 Kijów – †26.08.(08.09.)1904 Pruszków)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Karolina Miedzwiecka
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Wacław Michał Dobrzyński h. Jelita[9] (*04.09.1867 Warszawa[10] – †24.01.1931 Warszawa)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Jan Zdzienicki h. Pomian (*1772 – †01.12.1868)
 
 
 
 
 
 
 
Leonard Zdzienicki h. Pomian (*21.10.1822 Pasieka[14])
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Tekla Zieleniewska (*1771 – †30.01.1869)
 
 
 
 
 
 
 
Marianna Zdzienicka h. Pomian (*16.08.1847[13] – †28.02.1895)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Józef Brzeziński (*1789 – †31.03.1838 Warszawa)
 
 
 
 
 
 
 
Józefa Brzezińska (*1820)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Anna Piotrowska (*1798 – †30.12.1846)
 
 
 
 
 
 
 
Tadeusz Wacław Dobrzyński h. Jelita (*11.(23.)08.1898 Warszawa[1] – †07.02.1989 Stargard Szczeciński)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Kazimiera Stefania Sławińska (*05.11.1868 Warszawa[15] – †20.03.1946 Dąbrowa Górnicza)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Przypisy[edytuj]

Bibliografia[edytuj]


This article "Tadeusz Wacław Dobrzyński" is from Wikipedia. The list of its authors can be seen in its historical and/or the page Edithistory:Tadeusz Wacław Dobrzyński.